در تجربهی بحرانهای اجتماعی ایران، یک الگوی تکرارشونده بهروشنی قابل مشاهده است؛ پیش از آنکه تنشها به خیابانها کشیده شوند، فضای شبکههای اجتماعی ملتهب میشود. در این فضا، اینفلوئنسرها دیگر صرفاً ناقلان خبر یا شاهدان عینی رویدادها نیستند؛ آنها به بازیگرانی تبدیل میشوند که میتوانند با یک روایت، یک تصویر یا حتی یک جملهی کوتاه، مسیر ادراک جمعی را تغییر دهند. این تغییر جایگاه، ماهیت نقش آنها را دگرگون میکند، از «شهروندِ صاحبنظر» به «کنشگرِ اثرگذار».